☠LITTLE PUNK☠ View my profile

ส่งงานจับจระเข้ RMC

posted on 22 Jan 2012 13:26 by little-punk

เอนทรี่นี้เป็นส่วนหนึ่งของกิจกรรม

 

 
 
 
 
 
Pairing.... คงเดช X ฟัวโก้ 
 
 
Rate...25+
 
 
 
 
 
 
 
(ล้อเล่นน่ะ)
 

 

 

 

 

 

 

 ................ คุณครับ.........

 

เสียงเรียกทำให้มือใหญ่ที่เหล่าไม้หยุดชะงัก เบนตากลับไปมองต้นเสียง คงเดชขมวดคิ้วสงสัยก่อนจะเลิกคิ้วเป็นคำถาม "อะไรครับ?"

 

เจ้าของเสียงก้าวเข้ามาหาก่อนจะยื่นแผ่นกระดาษที่มีตราสัญลักษณ์ของวาเรียประทับให้ "ภารกิจ..."

 

 .....ขี้เกียจเหลือเกิน.....หมอผีหน้าตาดีโอดครวญใจจิตใจก่อนจะส่งยิ้มแล้วเอื้อมมือจับกระดาษมาเปิดอ่าน...จระเข้หลุด..ต้องการจับเป็น เขาเอียงคอนั่งนึกแล้วส่งยิ้มอีกครั้ง "เตรียมขาคุณไว้ให้ดีนะครัฟ" ปิดท้ายด้วยเสียงหัวเราะ ก่อนที่จะกวักมือเรียกบุรุษร่างผอมเกินชายให้ตามมา

 

 คิ้วเข้มเลิกขึ้นเล็กน้อยก่อนจะส่งยิ้ม "ถ้ามันจำเป็นจะต้องใช้และเป็นคำสั่งของคุณเจ้านายผมก็ยินดีครับ" จบคำฟัวโก้ ดิวิโน่ก็ก้าวตามผู้เป็นนายไปโดยไม่ลืมรักษาระยะห่างเอาไว้กว่าช่วงแขน

 

คงเดชก้าวเข้าไปในห้องเก็บของ เขาหยิบข้าวของที่..คิดว่าจำเป็นต้องใช้ออกมาหลายๆอย่างทั้งวิทยุ หูฟัง ขนมสองห่อ น้ำอัดลมสองกระป๋องเบียร์อีกห้าแล้วยัดมันใส่กระติกน้ำแข็ง ก่อนจะยื่นไปให้คนข้างหลัง แล้วควานหาของต่อไป

 

คนเป็นทาสลอบถอนหายใจกับ 'ของจำเป็น' ของเจ้านายเบาๆ พลางรับของมาถือไว้  ตาคู่สีห้วงน้ำสอดส่ายดูว่าเจ้านายจะเอา 'ของจำเป็น' แบบไหนออกมาอีก

 ผู้เป็นนายและสุดหล่อมากๆหยิบอาวุธประจำกายที่ไม่ค่อยได้ใช้ขึ้นมาด้วย มันคือกงจักรเก่าๆ ถือมันอย่างระมัดระวังพร้อมกับหยิบเทียนสองเล่มใส่กระเป๋าเสื้อโดยไม่ลืมคว้ากระปุกยาสลบไปด้วย "เอ้า รีบๆตามมานะครัฟ" พูดจบก็เดินนำออกไป...... น้ำขึ้นสูงมาเรื่อยๆมันท่วมมิดจนไม่เห็นพื้นดิน ต้นไม้หลายต้นเริ่มตายเพราะรากน้ำ คงเดชค่อยๆเอาแพไม้ผุๆหลังบ้านออกมาลอยแล้วกระโดดขึ้นไป เขาตบมือข้างๆตัว "เอาของมาวางไว้ตรงน้ีสิครัฟ ส่วนคุณก็เข็นมันไป สักประมาณครึ่งเอวแล้วค่อยขึ้นมา" บุรุษหน้าตาดียิ้มอ่อนโยนให้คนตรงหน้าพร้อมกับหัวเราะเบาๆ

 

 ฟัวโก้รับคำสั่งนั้นด้วยสีหน้าเรียบเฉย  บุรุษผมยาววางของลงที่ข้างตัวเจ้านายพร้อมกับดาบเล่มใหม่ที่เขาเพิ่งจะได้มาไม่นาน  จากนั้นก็ทิ้งตัวลงสู่น้ำออกแรงเข็นแพออกไปในระยะที่เจ้านายกำหนด

 

 มือใหญ่เอื้อมไปเปิดวิทยุแล้วเริ่มปรับเสาอากาศก่อนจะจูนหาคลื่นไม่ช้าเขาก็พบสถานีที่เขาชื่นชอบ เร่งระดับเสียงให้เพลงหมอลำดังขึ้นเรื่อยๆพร้อมกับเปิดกระติกน้ำเอาน้ำอัดลมออกมาดื่ม พลันปรายดามองข้าทาสที่ทำงานอย่างซื่อสัตย์ "ขึ้นมาได้แล้วครับ"

 

 

 แม้ว่าจะรู้สึกขัดใจในทุกๆ คำสั่ง  แต่คนเป็นทาสก็เพียงแต่ปรายตามองเท่านั้น  ฟัวโก้พยุงตัวเองขึ้นจากน้ำนั่งลงตรงที่ว่างบนแพ  เหยียบอารมณ์ขุ่นมัวให้จมหายไปสายน้ำ "เราจะรู้ได้ยังไงครับ... ว่าตัวไหนเป็นจระเข้ของวาเรีย... ตัวไหนไม่ใช่...?"

 

 

 "อ่าาา นั้นสิน้าา" คำถามที่ชวนให้ขมวดคิ้วสงสัย ก่อนที่คงเดชจะค้นพบว่าคำตอบคือ....ปี๊บ(เซนเซอร์คำหยาบ)ก็ไม่รู้เหมือนกัน....เขายิ้มเมื่อหาคำตอบไม่ได้พร้อมกับตบบ่าๆอีกฝ่ายเชิงว่าอย่าคิดมาก "จับตัวไหนได้ก็เอากลับๆไปเหอะครับ ดีเสียอีกวาเรียจะได้มีจระเข้เพิ่มขึ้นแบบไม่ต้องเสียเงิน ฮะๆ" ตามด้วยน้ำเสียงหัวเราะเฉกเช่นปรกติทุกครั้ง...คลื่นน้ำนิ่งสงบ ไร้วี่แววสิ่งมีชีวิตใต้น้ำ หมอผีหนุ่มแอบขัดใจ เพราะนี่มันล่วงเลยเวลานอนยามบ่ายมานานเกินไปแล้ว เขาเริ่มหยิบกระปุกสารพิษออกมาจากกระเป๋าเสื้อ คว้าเรียวขาของคนตรงข้ามมาโดยไม่บอกไม่กล่าว ดึงรองเท้าออกไปให้พ้นทางแล้วถลกขากางเกงขึ้น ป้ายยาลงไปตามเรียวขา "เดี๋ยวคุณเอาขาลงไปแช่น้ำเล่นนะครับ...ออ แล้วก็เขาสั่งให้จับเป็น นี่เป็นสารพิษอันตราย ถ้าเกิดจระเข้มันงับขาคุณไปกินเดี๋ยวมันตาย..คิดว่าคุณคงเข้าใจที่พูดนะครับ" ยิ้มให้อีกครั้งแล้วบิดขี้เกียจอีกสองสามที คงเดชล้มตัวนอนลงบนตักที่ว่างของคนที่ขึ้นชื่อว่าทาส หลับตานอนรอต่อไป

 

บุรุษหน้าตาหล่อเหลาคมคายประหนึ่งเซเลปหรุบตาลงมองคนบนตัก  ตาคู่สีฟ้ากลอกไปมาก่อนจะถอนหายใจ "ถ้ามันลากขาผมลงไป  แน่นอนว่าผมจะดึงคุณลงไปด้วย" จบคำก็แกล้งชันขาข้างที่ถูกทาสารพิษขึ้นจนกระเทือนคนบนตักแล้วหย่อนมันลงไปในน้ำเย็นเยียบ

 คงเดชทำแค่หัวเราะในลำคอเบาๆแล้วแสร้งยกมือทาบอกตกใจเท่านั้น....ผ่านไปสิบนาทีน้ำยังคงนิ่ง เขาลอบถอนหายใจเหนือยหนาย ทั้งที่ให้คนเอาขาจุ่มน้ำล่อก็แล้ว จระเข้ยังไม่โผล่มาสักตัว หมอผีตัดสินใจหยิบไหเล็กๆออกมาแล้วเปิดยันต์ที่แปะไว้ออก คลื่นน้ำก่อตัวเป็นฟองน้อยๆก่อนสีฟ้าใสที่เจือด้วยควันสีดำจางๆจะพุ่งตัวออกมาจากไห พรายเลี้ยงที่บัดนี้ดวงตาเป็นสีแดงก่ำจากมนต์สะกด นางสบตากับผู้เป็นเจ้าของเล็กน้อยก่อนจะดำดิ่งลงไปยังห้วงน้ำหายไป

 

 

คนเป็นเหยื่อล่อมองพรายน้ำที่ดำหายไป "แบบนี้.... ผมคงเอาขาขึ้นจากน้ำได้แล้ว...?"

 

 

 

 

 

"ตามใจ"

 

 

นับว่าเป็นคำอนุญาต  ขาที่อาบทาด้วยสารพิษถูกยกขึ้นมาจากน้ำรวดเร็วราวกับจงใจให้คนนอนตักเลื่อนหล่นไปจากหน้าขา

 

 

เป็นตามประสงค์ของอีกฝ่ายเมื่อศรีษะของผู้เป็นนายกลิ้งตกลงไป พร้อมๆกับร่างใหญ่....กลิ้งหายลงไปในน้ำ

 

 

"!!? คุณ...!?" ความตกใจพลันเข้ามาแทนที่ทุกมโนความคิด  เมื่อมองลึกลงไปใต้ผืนน้ำไม่เห็นร่างของเจ้านาย

..... จมน้ำ....?

.....  เป็นไปไม่ได้....

.....  แล้ว... ถ้าใช่ล่ะ...?

ถึงแม้จะไม่ได้เทิดทูนบูชา  ทว่าเขาเองไม่ได้อยากจะได้ชื่อว่าเป็นทาสที่คร่าชีวิตเจ้านาย  หากร่างที่จมหายไปนั้นตาย.. ศักดิ์ศรีของเขาจะอยู่ที่ไหนกัน!?  ไวเท่าความคิด  บุรุษผมยาวตัดสินใจถอดเสื้อเครื่องแบบหนาหนักออกกระโดดลงสู่ผืนน้ำแหวกว่ายหาร่างที่จมหายไปก่อนหน้านี้

 

วิทยุยังคงส่งเสียงเพลงออกมาเรื่อยๆตลอดช่วงบ่าย แผ่นน้ำที่เป็นคลื่นฟองบัดนี้เงียบสนิทอีกครั้ง เหลือไว้แค่แพลำน้อยที่ยังคงลอยคอ ....

 

อากาศเหลือน้อยลงเต็มที  ฟัวโก้ที่ยังไม่พบแม้เงาของเจ้านายโผล่พ้นผิวน้ำเพื่อตักตวงอากาศเข้าสู่ปอด  ร่างโปร่งหอบหายใจเหน็ดเหนื่อยจากการดำน้ำเป็นระยะเวลานานโดยไม่ได้พัก  ชั่วครู่หนึ่งที่ดวงตาสีฟ้ามองไปรอบๆ ด้วยหวังว่าจะพบเจ้านายที่ขึ้นจากน้ำจากปลอดภัยอยู่ที่ไหนสักที่  พลันร่างที่อยู่เบื้องใต้ก็รู้สึกถึงบางอย่างที่เคลื่อนตัวผ่านรวดเร็วจนผิวน้ำสะเทือนไหว

 

 

 

 

 

 

 

 

คระครั่นครื้นเกลียวคลื่นถโถมถา

ชลนาวารีสะเทือนไหว

กุมภิราชฟาดหางระวิงไว

หมายนางพรายศาตร์ไสย์อวิชชา

นางพรายน้ำนามอุษาถลาหลบ

กุมภีร์รบโรมรันถลันหา

ฝ่ายนางพรายว่ายวนเป็นพ้นมา

สาคราป่วนปั่นครั่นครื้นฟอง

 

 

 

 

 

 

 

พื้นน้ำปั่นป่วนผิดวิสัย  ร่างที่พยุงตัวเหนื่อน้ำรีบออกว่ายตรงไปยังแพที่ลอยลำอยู่ไม่ไกล  สองแขนเกาะเกี่ยวแพที่สั่นไหวตามแรงสะเทือนของน้ำเอาไว้  สองตาสอดส่ายมองหาเจ้านายอย่างกระวนวายใจ

 

"อ่ะ โค้กเย็นๆ หรือจะเอาเป็นเบียร์ก็ได้นะครัฟ" คงเดชยื่นกระป๋องโค้กให้ร่างที่เปียกน้ำ เมื่อครู่เขารู้สึกร้อนทั้งกายและใจเนื่องจากอากาศยามบ่ายและการนั่งรอจระเข้ ใจที่เย็นเป็นน้ำมันจึงกลายเป็นน้ำเดือด และด้วยความอินดี้ เขาเลยกลิ้งลงไปแช่น้ำเล่นแค่นั้นเอง

 

"..... .. คุณ..." ใบหน้าที่เต็มไปด้วยหยาดน้ำหันขวับไปยังต้นเสียง  คิ้วเข้มขมวดมุ่นอย่างไม่พอใจ รู้สึกจะอยากจะก่นด่าเจ้านายที่ทำให้เขาตกใจ  แต่แล้วฟัวโก้ก็เพียงแค่ถอนหายใจออกมาเบาๆ "......... โค้กครับ" ร่างที่ยังอยู่ในน้ำค่อยๆ พยุงตัวขึ้นบนแพพลางคิดบางอย่างในใจ ....... ไม่เป็นอะไร....ก็ดีแล้ว

 

 ยื่นกระป๋องโค้กให้ก่อนจะหันไปแกะขนมกินต่อ นัยน์ตาสีเพลิงจ้องร่างของพรายสาวไม่กระพริบ ขณะที่ร่างกายยังคงดำเนินกิจกรรมไปตามปรกติ เขายื่นถุงขนมไปให้คนที่เพิ่งปีนขึ้นมาบนแพ พลางยกยิ้มที่มุมปากทั้งที่ไม่ได้เหลือบมอง "หนาวไหมครับ?"

 

 

 

 มือซีดยกกระป๋องโค้กขึ้นดื่มก่อนจะวางมันลงข้างๆ ตัว ลมที่โชยพัดเพียงเอื่อยๆ กลับสร้างความรู้สึกหนาวให้กับพ่อบ้านมาเฟียจนต้องมองหาเสื้อเครื่องแบบที่ถอดทิ้งไว้มาสวมใส่ให้คลายความหนาว

 

 ช่างเป็นเรื่องอันน่าเสียดาย เมื่อคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นเจ้านายได้เอาเสื้อที่ถูกวางทิ้งไว้เมื่อครู่มาเช็ดหน้าเช็ดผมที่เปียกไปเสียแล้ว คงเดชยิ้มให้กับอีกฝ่ายราวกับเป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้

 

 ........ แกล้งกันชัดๆ....!

เสียงต่อว่าในใจที่ทาสคนหนึ่งไม่คิดจะเอ่ยออกมาดังขึ้นย้ำแล้วย้ำอีกว่าตนถูกกลั่นแกล้ง  ฟัวโก้เลือกที่จะเมินรอยยิ้มนั้นไป  มองยังเหตุการณ์ใต้พื้นน้ำพยายามจะลืมความรู้สึกหนาว

 

คงเดชหัวเราะในใจด้วยเสียงอันดังฟังชัด ก่อนจะเบนสายตามองไปลงยังใต้น้ำที่คลื่นเริ่มนิ่งสงบอีกครั้ง เขาหยิบเทียนออกมาเล่มนึงแล้วยื่นให้คนตรงหน้า พร้อมกับหยิบอาวุธประจำตัวขึ้นมา "อย่าทำมันดับนะคุณ"

 

 

คนหนาวละสายตาจากท้องน้ำมายังปลายเทียน  ก่อนจะรับมาถือเอาไว้เงียบๆ

 

 

 

 "แหม ถ้าหนาวขนาดนี้มาก่อกองไฟผิงดีไหมครัฟ ฮะๆ" คำพูดติดตลกดังขึ้นขณะที่คงเดชเริ่มจุดไฟกับเทียนเล่มเล็ก ดวงไฟเล็กๆกับลังเต้นระบำหยอกล้อไปกับสายลม หันไปยิ้มให้คนที่นั่งอยู่ข้างๆก่อนจะโยนไม้ขีดไฟให้ และไม่กี่อึดใจร่างสูงใหญ่ก็กระโจนลงน้ำ

 

 

 ร่างของเจ้านายที่กระแทกผิวน้ำทำให้คนเป็นทาสต้องระวังไม่ให้หยดน้ำที่สาดกระเซ็นมาถูกเปลวไฟ  ความร้อนจากเปลวเทียนพอจะช่วยระงับความหนาวลงไปได้มาก  แซฟไพร์น้ำเองจับจ้องมองหาอีกร่างที่อยู่ใต้น้ำพร้อมกันนั้นก็ระวังไม่ได้เทียนดับตามคำสั่งของเจ้านาย

 

 

ห้วงน้ำสีขุ่นทำให้มองเห็นอะไรได้ไม่มาก จุดที่พวกเขาอยู่มันคงเป็นแอ่งน้ำขนาดใหญ่ เพราะยิ่งดำลึกลงไปมันยิ่งมืดมิดและไม่มีที่สิ้นสุด เขาต้องรีบทำเวลาเพราะเทียนระเบิดน้ำในมือก็เคยถูกใช้การมาหลายต่อหลายครั้งทำให้ตอนนี้มันสั้นกุด หากไม่รีบหาร่างของนางพรายให้เจอ คงเดชเพ่งสมาธิ ในห้วงของจิตใต้สำนึกเขาได้ยินเสียงเพรียกหามาใกล้ๆ ไม่รอช้าหมอผีรีบว่ายไแตามต้นเสียง ...นางพรายกำลังอ่อนแรง อุษาตกอยู่ในวงล้อมของจระเข้สามตัว

 

 

 

คงเดชกระตุกยิ้มให้ใจเงียบๆก่อนจะเรียกพรายรับใช้เก็บเข้ามาในไห "น้ำสกปรกมากเลยจร๊ะ" เสียงสุดท้ายที่ได้ยินบอกถึงสาเหตุที่นางอ่อนแรง ...คล้ายจะสร้างความหงุดหงิดให้เหล่าจระเข้ทั้งสาม หมอผีรีบหันหลังกลับแล้วว่ายกลับไปที่ตัวเเพ... และแน่นอนเหล่าจระเข้ก็ตามมาด้วย

 

 คนเป็นทาสมองอีกฝ่ายที่ว่ายกลับมาก่อนจะชักสีหน้าเมื่อเห็นของแถมอีกสามตัวว่ายตามหลัง

 

 กระโดดขึ้นเเพ ก่อนจะจับเหที่ทำจากสายสิจญ์เหวี่ยงลงไปยังใต้น้ำแล้วหันไปมองหน้าคนที่ติดตามมาด้วย "อย่ากินแรงสิครัฟ ช่วยกันทำมาหากินบ้าง"

 คนที่นั่งนิ่งอยู่งานกระตุกยิ้ม "ผมเห็นคุณกำลังสนุกก็ไม่อยากขัดจังหวะ" ว่าพลางหยิบดาบเล่มใหม่ที่ไม่เคยใช้แม้สักครั้งมาถือ "เดิมทีทาส... ไม่มีคำสั่งเจ้านายไม่ควรทำอะไรโดยพละการนะครับ"

 

 "มันเป็นข้ออ้างของคนขี้เกียจครับ ทาสที่ดีย่อมรู้หน้าที่โดยไม่ต้องสั่งการ"

 

คนขี้เกียจที่ว่าพยักหน้ารับเนิบช้าราวกับประชด "ผมยังไม่อยากโดนข้อหาคิดแทนเจ้านาย" จบคำแล้วยิ้มให้เจ้านายเป็นกำลังใจ "แล้ว... คุณจะเอายังไงกับคุณจระเข้ที่น่ารักล่ะครับ...?"

 

 "จับเป็นสิครับ เอ้าเร็ว บอกเองว่าหนาว รีบทำรีบเสร็จจะได้กลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้า"

 

 "คุณลงไปนานจนตัวผมจะแห้งอยู่แล้ว" ถึงแม้จะไม่ได้เป็นจริงตามนั้นแก่การต่อปากต่อคำกับเจ้านายนับเป็นวิถีชีวิตที่ขาดไม่ได้ของพ่อบ้านหนุ่ม ฟัวโก้จุดไฟฟธาตุเรียกผีเสื้อออกมาในขณะที่จระเข้เริ่มจะจู่โจมแพให้คว่ำจากใต้น้ำ  ไพพิรุณถูกแผ่ออกครอบคลุมคนทั้งสองไว้ในระดับความเข้มข้นของการระงับที่เขากับเจ้านายจะปลอดภัยจากดาบเล่มใหม่ที่เพิ่งได้มา  "สภาพมันยังดีอยู่เลยนะครับ...." มือเรียวปลดดาบประดับลายผีเสื้อสีฟ้าออกก่อนจะกดสวิซที่ด้ามจับ  ตัวดาบเกิดแสงสีฟ้าเรืองโรจ์  แต่แสงนั้นทอออกได้เพียงไม่นาน  ฟัวโก้ทิ้งดาบลงสู่น้ำกระแสไฟฟ้าภายในดาบแล่นปลาบไปเป็นบริเวณกว้าง

 

ปลาเล็กปลาน้อยลอยผุดขึ้นมาเรื่อยๆ โชคยังดีที่จระเข้เป็นสัตว์ที่ผิวหนังหนา "ของจีนแดงนี่มีประโยชน์เสมอเลยนะครับ" คงเดชค่อยๆลากปลายแหมาผูกติดกับปลายแพเอาไว้ "เอา มั่วช้าอยู่ใย คุณก็พายเเพกลับไปเร็ว" หมอผีเริ่มหันไปเร่งเสียวิทยุให้ดังอีกครั้งพร้อมนอนเอกเขนกลงไปบนพื้นแพ โดยไม่ลืมเอาขาเเช่น้ำเล่นให้สบายใจไปตามทาง

 

 "Yes, my Master" น้ำเสียงกลั้วหัวเราะเอ่ยขึ้นมาเน้นทีละคำราวกับประชด  จระเข้ที่เพิ่งถูกช็อตด้วยกระแสไฟฟาแรงสูงนั่นพยุงตัวอยู่อย่างสงบด้วยการส่ายหางไปมา  หากมันแน่นิ่งจมลงสู้ก้นน้ำคงเป็นเรื่องยากที่จะพาจระเข้ที่หนักรวมกันเท่าช้างแอฟริกันกลับไปด้วยการพาย  บุรุษผมยาวก้มลงเก็บป้ายสินค้าที่ตกอยู่บนพื้นแพขึ้นมามองก่อนจะยิ้มบาง.... "MADE IN CHINA"

 

 

 

 

 

 

 

THE END

 

 

*ตัวหนังสือไหลๆพร้อมเพลงประกอบ*

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

หยุดเล่นเถอะ  ฮาาา เอางานลูกชายสุดที่รัก(?)มาส่งนะคะ ภารกิจนี้ช่วยกันทำกับแม่ฟัวกร๊ะ (กลอนหนูเพราะมาก)

มีความเห็นอะไรยังไง น้อมรับคำติชมเจ้าคะ m(_ _)m

 

 

Comment

Comment:

Tweet

...... อื่ม........ อื่ม.......

ฟัว : /ขีดฆ่าแพร์ริ่งกับเรททิ้งแล้วจากไป/

#2 By †SnıʇɐɹuƎ† on 2012-01-24 13:29

เจ้าชาย: รับงานเรียบร้อย.........กลอนเพราะดีนะ...

#1 By Varia on 2012-01-23 20:19